Blogs
Neurodiverse Burnout… een wattes?!
Een autistische burnout, een ADHD-burnout, een AuDHD burnout. De termen vliegen je om de oren. Maar waar het over gaat, is een systeem dat te lang heeft moeten aanpassen en uiteindelijk niet meer kan. Neurodiverse burnouts worden vaak weggewuifd als luiheid, gebrek aan discipline, stress of “je moet gewoon beter plannen”. Alleen is het geen kwestie van “even uitrusten”.
Verborgen depressie
Herken je het gevoel dat je steeds meer afleiding zoekt? Ga je helemaal op in een nieuwe hobby, of kun je niet stoppen met scrollen op social media? Anderen noemen je “altijd vrolijk”, terwijl je eigenlijk alleen maar wilt slapen. Voel je opluchting als een afspraak wordt afgezegd, of ben jij degene die vaker afzegt?
Je hoeft niet ‘normaal’ te doen om welkom te zijn
Een vraag die veel neurodivergente mensen al van jongs af aan horen. Soms letterlijk, soms tussen de regels door. Denk aan opmerkingen als: zit nou even stil, doe niet zo druk, hou je in, let nou op. Ik ken die opmerkingen. Van buiten en ook van binnen.
Het Veelzijdige Brein.
Heb je een (late) diagnose ADHD en weet je even niet hoe nu verder? Of herken je jezelf in de volgende kenmerken, maar heb je (nog) geen officiële diagnose: veel talenten en er niet zoveel mee doen vanwege perfectionisme of weinig zelfvertrouwen, hoge intelligentie en toch niet echt kunnen studeren, hoog sensitief, negatief zelfbeeld, beelddenken, moeite met vriendschappen en/of relaties, sterk rechtvaardigheidsgevoel,
Online Lichaamsgerichte Therapie…kan dat wel?!
Een veel gestelde vraag: werkt Lichaamsgerichte Psychotherapie ook online? Mijn antwoord is volmondig ja! Tijdens de coronaperiode was online therapie de enige optie, waardoor we gedwongen werden om er meer mee te experimenteren. Wat bleek? Online therapie is niet alleen een volwaardig alternatief, maar
Self-ish: waarom een beetje meer voor jezelf kiezen helemaal niet selfish is.
“Doe niet zo egoïstisch (selfish)!” Misschien heb je dat ooit gehoord als kind of nog steeds als volwassene. Of misschien zeg je het weleens stiekem tegen jezelf. We hebben geleerd dat egoïstisch zijn iets negatiefs is, want het zou betekenen dat je alleen maar aan jezelf denkt en geen rekening houdt met een ander.
I did it my way.”…...of beter nog: I DO it my way.
Als kind hield ik niet zo van popmuziek. Geen posters boven mijn bed en geen hitlijstfavorieten. Ik luisterde liever naar Roy Orbinson, Frank Sinatra, Shirley Bassey of Edith Piaf. Daar zei ik verder maar niks over op school om maar niet buiten de boot te vallen. Net als zoveel andere dingen die ik anders voelde of deed. Ik keek hoe anderen het deden. Of ik deed juist het tegenovergestelde. Maar dat voelde vaak alsof ik een rol speelde. Alsof er iets mis was met hoe ik van nature was.
Narcistisch Misbruik:. Verstrikt in het Web van Liefde en Controle
Het begint als een sprookje. Iemand komt je leven binnen en doet alles om je speciaal te laten voelen. Bloemen, attenties, grootse gebaren – alles lijkt perfect. De twijfels die soms opduiken – een scherpe opmerking, een onderhuidse controle – wuif je weg. Want wie let op kleine twijfels als iemand grootse liefdesverklaringen doet en voor je door het vuur lijkt te gaan? Hoe kun je daar iets van zeggen? “Ik heb toch alles voor je gedaan?!” of “Hoe kun je zo ondankbaar zijn?”
Dan zeg je toch “gewoon” nee?!
Voor sommige mensen lijkt het zo simpel: “als je iets niet wilt, dan zeg je toch gewoon nee?!”Het lijkt voor hen bijna onvoorstelbaar dat dit voor iemand anders een enorme uitdaging kan zijn. Dit onbegrip kan het nog moeilijker maken voor mensen die worstelen met “nee” zeggen. Herken je dat?
Zelfvertrouwen: mag ik een onsje meer?
In mijn praktijk hoor ik het vaak: “Ik moet gewoon wat meer zelfvertrouwen krijgen.” Of misschien heb jij het ook vaak genoeg gehoord: “Je moet gewoon wat meer zelfvertrouwen hebben!” Maar hoe dan? Alsof het iets is dat je kunt bestellen en de volgende dag in huis hebt en bam — ineens sta je stevig in je schoenen. Zelfvertrouwen komt niet kant-en-klaar uit een potje. Het groeit van binnenuit, wanneer je stap voor stap leert vertrouwen op jezelf.
Mag ik je een stukje humble pie aanbieden?
Jaren geleden, tijdens mijn tijd in Amerika, leerde ik de uitdrukking “eating humble pie” kennen. Ik vond het meteen een hele fijne manier om nederigheid bespreekbaar te maken. Niet als iets pijnlijks of vernederends, maar juist als een zachte uitnodiging. Een liefdevolle manier om eerlijk naar jezelf te kijken zonder hard te zijn.
Stel ik me nou aan of heb ik echt een burn-out?
Het begon met kleine fysieke klachten: een ontsteking hier, een pijntje daar, een oog wat niet meer scherp zag, en een paniekaanval die onherkenbaar was maar mij direct deed verlangen naar huis. Een paar onverklaarbare kilo’s erbij en elke dag rond 15.00 uur verdween het licht uit mijn ogen.